Gry z elementem rywalizacji w przedszkolu i szkole

Gry z elementem rywalizacji w wychowaniu przedszkolnym i edukacji wczesnoszkolnej – sposób na doskonalenie umiejętności rozwojowych dziecka.

Gry z elementem rywalizacji to świetna zabawa, ale również cenne narzędzie edukacyjne. Wspólna gra z rówieśnikami, rodziną może w znaczący sposób wspierać rozwój małego dziecka. 

Co dokładnie zyskują dzieci, spędzając czas przy planszy? I czy to rzeczywiście musi być tylko plansza?

⇒ Gry z elementem rywalizacji, gry planszowe w dużej mierze kształtują w małym człowieku umiejętności społeczne. Nauczenie dziecka zasady fair play – szacunku dla przeciwnika, radości z gry, a nie tylko z wygranej, to nie lada wyzwanie i bardzo duże osiągnięcie. 

⇒ Większość gier wymaga od dzieci logicznego myślenia, przewidywania ruchów przeciwnika, a także planowania swoich strategii. Dzięki takim zabawom, maluchy uczą się podejmować decyzje, analizować sytuację oraz przewidywać konsekwencje swoich działań.

⇒ W wielu propozycjach gier spotykamy się z elementami matematyki. Dziecko dobrze się bawiąc doskonali umiejętności z zakresu liczenia, rachowania, porównywania.

⇒ Wiele gier planszowych angażuje pamięć i wymaga skupienia uwagi przez dłuższy czas. Dzieci uczą się zapamiętywać zasady, ruchy innych graczy, a także elementy, które pojawiają się w trakcie rozgrywki. W ten sposób ćwiczą koncentrację i zdolność do długoterminowego zapamiętywania informacji.

Jak teraz te cenne wskazówki przenieść na realia sali przedszkolnej lub szkolnej? Oczywiście w swoich zasobach mamy wiele gotowych rozwiązań, które umilają dzieciom czas, ale chciałabym Was zainspirować do samodzielnych modyfikacji i poszukiwań nowych ciekawych rozwiązań.

Poniżej klika przykładów autorskich gier, które łączą w sobie zabawę i naukę.

Freblowskie patyczki

Czego potrzebujecie?

• Dar 7 – patyczki w dowolnej ilości

• Kostka matematyczna

Zagrajmy:

Dzieci łączą się w pary, trójki. Otrzymują pewną liczbę patyczków (np.20-30), kładą je w określonym przez siebie miejscu, tak, aby każdy gracz miał swobodny do nich dostęp.

Dzieci wrzucają na przemiennie kostką. Każdorazowo liczą wyrzucone na kostce oczka i zabierają ze stosu patyczków tyle elementów, ile oczek widniało na kostce. Gra toczy się, aż na środku nie zostanie, ani jeden patyczek.

Wygrywa ta z osób, która zgromadziła więcej bądź mniej patyczków. Zdecydujcie sami.

Pamiętajcie! Ważne jest, aby z dziećmi ustalić zasady gry. Kto pierwszy rozpoczyna rozgrywkę, co jeśli na środku zostały trzy patyczki, a dziecko rzucając kostką wyrzuciło pięć?

Wyścigi gąsienic

Czego potrzebujecie?

• Freblowskie dary lub elementy Małego Świata (makaron, kamienie, muszle, kasztany itp.)

• Kostka matematyczna

Zagrajmy:

Dzieci łączą się w pary, trójki. Każdy z nich musi stworzyć głowę gąsienicy. Do jej wykonania możemy użyć freblowskich darów albo materiałów plastycznych. Każda drużyna otrzymuje kostkę matematyczną i pudełko z elementami, które będzie wykorzystywać do budowy gąsienicy. Każda osoba rzuca kostką, liczy wylosowane oczka i pobiera z pudełka odpowiadającą liczbie oczek ilość elementów. Dokłada je do swojej gąsienicy. Wygrywa ta osoba, której po zakończeniu rozgrywki gąsienica będzie miała największą ilość elementów. 

Również w przypadku tej podpozycji ważne jest omówienie zasad: na jakich zasadach rozpocznie się gra, określenie ilości rzutów, które wykona każdy z graczy, bądź jak będzie wyglądał moment zakończenia gry.

Latawce wersja 1

Czego potrzebujecie?

• Freblowskie dary lub elementy Małego Świata (makaron, kamienie, muszle, kasztany itp.)

• Sznurki/wstążki

• Kostka matematyczna

Zagrajmy:

Dzieci łączą się w pary, trójki lub zespoły czteroosobowe. Każdy uczestnik otrzymuje cztery patyczki z Daru 8 i konstruuje przy ich użyciu latawiec. Dokłada również sznurek z Daru 1.1, bądź wstążkę. Każda grupa musi mieć w swoim zasięgu pudełko z darami lub innymi przedmiotami oraz kostkę matematyczną. Dzieci rzucają naprzemiennie kostką. Układają na „ogonku” swojego latawca tyle elementów, ile wskazują oczka wyrzucone przez nich na kostce. Wygrywa ta osoba, której latawiec ma więcej ozdób.

Pamiętajcie o konieczności wspólnego ustalenia zasad przed rozpoczęciem gry!

Latawce wersja 2

Czego potrzebujecie?

• Freblowskie dary lub elementy Małego Świata (makaron, kamienie, muszle, kasztany itp.)

• Woreczek nieprzezroczysty

• Figury liczbowe

• Sznurki/wstążki

Zagrajmy:

Dzieci łączą się w pary, trójki lub zespoły czteroosobowe. Każda para/grupa otrzymuje woreczek z figurami liczbowymi – kolor i liczba w ilości określonej na początku rozgrywki, np. gramy w parze - w woreczku znajduje się 6 plakietek. Uczestnicy losują plakietki naprzemiennie, aż woreczek zostanie pusty. Liczą kropki, zwracają uwagę na kolor elementów i układają w swoim latawcu odpowiednią ich ilość. Wygrywa ta osoba, na której latawcu znajduje się więcej elementów.

Może zaproponować dzieciom, aby po skończonej rozgrywce, z darów jakie mają spróbowały ułożyć ozdobę latawca.

Czytaj dalej »

Froebel – łączy nas matematyka!

Dary Froebla na pierwszy rzut oka kojarzą się z klockami – każdy człowiek zapytany co można z nimi zrobić od razu odpowie, że układać.

I nie ma w tym nic złego, ale warto choć na chwilę porzucić schematyczne myślenie, aby otworzyć oczy na możliwości jakie niosą ze sobą dary. 

Rozwijanie kompetencji matematycznych jest jednym z ważniejszych zadań stawianych przed placówkami edukacyjnymi. W późniejszych latach owe kompetencje będą jeszcze bardziej rozwijane, ale to właśnie w przedszkolach są budowane ich fundamenty. 

Poniżej chciałabym przedstawić kilka zabaw matematycznych z wykorzystaniem poszczególnych darów. Mogą one przybrać charakter zabaw w porannym kole lub być ciekawym elementem podczas pracy w grupie zabawowo – zadaniowej. 

Dar 1

1. Układanie według wzoru.

Dzieci rozkładają piłeczki przed sobą. Jednym wariantem jest zabawa w parach (jedno dziecko ma piłeczki ze sznureczkami, jedno bez) – jedno z dzieci układa ciąg z piłeczek, zadaniem drugiego jest dokładne odwzorowanie kolejności.

W drugim wariacie dzieci odwzorowują układ z przygotowanej planszy (załącznik nr 1).

2. Znikająca piłka.

Układamy szereg z kilku piłeczek (w zależności od wieku dzieci – u najmłodszych można zacząć od trzech). Kiedy dzieci nie patrzą zabieramy jedną z nich – zadaniem dzieci jest powiedzenie czego brakuje.

3. Zamiana miejsc.

Ta propozycja to rozwinięcie poprzedniej zabawy – układamy szereg z piłek, dzieci przez kilkanaście sekund zapamiętują ich kolejność. Kiedy dzieci nie patrzą zamieniamy miejsce jednej z nich. Zadaniem dzieci jest powiedzenie, która z piłek zmieniła miejsce i odłożenie jej na właściwe. 

Dar 2

1. Co tu jest ukryte?

Kulę, walec i sześcian wkładamy do woreczków płóciennych (takich, żeby nie było widać co jest w środku, każda bryła do oddzielnego). Zadaniem dzieci jest za pomocą dotyku rozpoznać jaka to bryła i wskazać taką samą wiszącą na stelażu.

2. Znajdź ten przedmiot.

Dzieci stoją w kole. W rytm rymowanki podają sobie bryłę (kulę, sześcian lub walec). Kiedy kończy się rymowanka, wybrane dziecko musi wskazać w sali przedmiot który ma ten sam kształt, co trzymana w dłoni bryła. 

Kula (walec/sześcian) krąży sobie w koło,

Bardzo dzisiaj tu wesoło,

Choć jesteśmy jeszcze mali,

To znajdziemy kulę (walec/sześcian) w sali.

3. Czy zmieni się kształt?

Wieszamy bryłę na stelażu, za dowolny uchwyt. Podczas wypowiadania rymowanki dziecko obraca bryłę wokół własnej osi. Kiedy rymowanka się kończy, dziecko puszcza bryłę. Zadaniem dzieci jest określanie jak wygląda bryła w ruchu.

Zakręć się, zakręć na tym sznureczku.

Zatańcz nam ładnie, tak jak w kółeczku.

A kiedy w końcu cię puścimy

To ciekawego coś zobaczymy.

Dar 3

1. Zagraj w kości.

Na ściankach sześcianów naklejamy kropki (w zależności od grupy wiekowej – w zerówce mogą być już kartoniki z cyframi). Dzieci losują po 2 kostki, którymi rzucają. Sumę oczek mogą powiedzieć, ułożyć za pomocą kropek, piłek z daru 1, walców z daru 10 lub w grupach starszych zapisać.

  

2. Krawędzie widzę wszędzie.

Dzieci przeliczają krawędzie bryły trzymanej w dłoni. Następnie łączą ze sobą dwie bryły i liczą ponownie. 

Rozwinięciem tej zabawy będzie odrysowywanie brył na kartce, tworzenie siatek i ich porównywanie. 

Dar 4

1. Zaginiona cyfra.

Na szerszych bokach prostopadłościanu naklejamy cyfry od 1 do 8. Zadaniem dzieci jest ułożenie ich w kolejności od 1 do 8. Następnie nauczyciel lub inne dziecko może zakryć jedną z cyfr (obrócić klocek). Zadaniem dziecka jest określenie której z cyfr brakuje. 

Rozwinięciem tej zabawy jest także zamienianie cyfr miejscami, gdzie zadaniem dziecka jest wskazanie, które z nich nie leżą na swoim miejscu.

2. Lustrzane odbicia.

Zabawa rozwijająca umiejętność układania względem osi symetrii. Cztery klocki układamy w sposób dowolny po jednej stronie kartki (z narysowaną siatką) – zadaniem dziecka jest ułożenia klocków po drugiej stronie zgodnie z zasadą zachowania symetrii (w identycznym położeniu od osi symetrii) - przykładowe wzory do układania znajdują się w załączniku nr 2.

Karolina Ciereszko

Przedszkole Niepubliczne Poziomka z Oddziałami Integracyjnymi w Białymstoku

Czytaj dalej »

FREBLOWSKI TETRIS

Dzieci uwielbiają logiczne układanki, to właśnie zmobilizowało mnie do stworzenia Tetrisu z Darów, a dokładnie z Daru 7 – mozaiki.

Pierwszym krokiem było stworzenie całości z różnych klocków.

Następnie skleiłam je taśmą, tak by dziecko mogło swobodnie układać, przekładać, a klocki nie zmieniały swojego kształtu.

Później kolej na dzieci :) Pokazuję im, że da się złożyć klocki w spójną całość, mieszam ich ułożenie. Zadaniem dziecka jest układanie klocków tak, by nie było między nimi wolnych przestrzeni, a powstała figura była spójna.

Oczywiście w sytuacji kiedy dziecko ułoży inaczej niż wzór, a zachowa założenia to również jest dobrze!

Miłej zabawy!

Czytaj dalej »

KREATYWNA MATEMATYKA, CZYLI SPOSÓB NA OBCHODY DNIA MATEMATYKI

12 marca to Dzień Matematyki. Jak obchodzicie ten dzień? My stawiamy na KREATYWNOŚĆ!

Czy edukacja matematyczna musi być nudna i trudna? Oczywiście, że nie! Wystarczy tylko szczypta kreatywności, garść inspiracji i zaangażowanie, a zwykłe zajęcia mogą zamienić się w niezwykłe. 

Doskonale wiemy, jak ważne jest odpowiednie przygotowanie się do zajęć z maluszkami. Zastanawiamy się, w jaki sposób zaskoczyć, zaciekawić i zaangażować dzieci do działania. F. Froebel uważał, że największą korzyścią dla dzieci jest nauka poprzez zabawę, samodzielne manipulowanie, doświadczanie i wnioskowanie. Rolą nauczyciela jest dostarczenie materiału, który skłoni dziecko do twórczej i poznawczej aktywności. Odejdźmy od schematów. Nie zasypujmy ich gotowymi kartami pracy, podręcznikami. Postawmy na pobudzanie wielu zmysłów i samodzielne działanie, co w rezultacie rozbudzi dziecięcą ciekawość.  Wydaje się niemożliwe, a jednak…. Spróbujcie sami! 

Poniżej przedstawiam kilka praktycznych sposobów na zaczarowanie naszych maluchów edukacją matematyczną. 

Na dole znajdziecie cały scenariusz zajęć do pobrania!

Propozycje zabaw

1. Inscenizacja w oparciu i treść wiersza "Darów Dom" A. Aleksiejew

Były sobie trzy wspaniałe dary,

Co wpadły na pomysł wspaniały

I domy zbudować sobie chciały.

Kula okrągłe kształty lubiła 

i dom z małych kul postawiła.

Walec dom z walców wybudował.

Sześcian z sześcianów

I daję Wam słowo: wszystkie trzy prezentowały się wyjątkowo!

Tylko bryły smutne miny miały, 

bo, gdy w domach swoich zamieszkały 

to z przyjaciółmi się nie widziały. 

Nagle bryły na siebie spojrzały

I jeden wspólny dom wybudowały.

Sześcian solidny fundament zbudował.

Walec środek domu zaoferował. 

Kula wszystko ozdobiła. 

Taka z nich ekipa zgodna była.

I pod wieczór już w swoim domku siedziały 

szeroko się przy tym uśmiechały.

2. Zabawa z rymowanką K. Małek

Trzy różne bryły w domku mieszkały 

Chciały by dzieci je nazwały

- Ja jestem kula – powiedziała pierwsza

- Mnie sześcianem zwą - rzekł drugi

- Ja jestem walec – przedstawił się mieszkaniec trzeci.

Witajcie dzieci!

Teraz nazwij sam, 

bryłę, jaką Ci dam.

Wręczanie po kolei brył wsypanych i wymieszanych w misce.

3. Zabawa ruchowa z podziałem na trzy grupy (bryły rozdane dzieciom w poprzedniej zabawie):

- taniec w rytm muzyki: na pauzę określone bryły wracają do domu,

- podczas muzyki nauczyciel pokazuje bryłę – dzieci z taką samą bryłą wychodzą i tańczą.

4.  Praca w grupach zadaniowych:

* Kącik twórczy – ciecierzyca i wykałaczki: tworzenie konstrukcji domu.

* Kącik gospodarczy – wykonanie prezentów z siatki geometrycznej.

* Kącik badawczy – segregowanie brył do odpowiednich pojemników.

* Kącik darów – dom brył – wspólna konstrukcja przestrzenna.

5. Tworzenie figurek z darów wg wiersza „Freblowska postać” K. Małek

Na sznurku spróbuj zawiązać supeł

Zrobisz to, bo jesteś zuchem!

Nawlecz sześcian, walec, kulę

I nie pomyl się w ogóle!

Sześcian – nogi

Walec – brzuch,

Kula – głowa.

Twoja postać już gotowa! 

6. Zabawy z wykonaną freblowską postacią i mozaiką wg wierszyka „Krasnal” A. Aleksiejew

Raz krasnal malutki założył swoje butki,

Wokół jego domku kamyczki leżały 

I sobie odpoczywały.

Zaraz je wszystkie policzymy

Świetnie się przy tym pobawimy.

Jeden, dwa, trzy….. dziesięć.

Krasnoludek zadowolony 

Policzy teraz od drugiej strony.

Jeden, dwa, trzy….. dziesięć.

Brawo! Zaklaskał w ręce krasnoludek 

I do domu odpocząć wrócił.

Wypił mleczko,

Ciasto zjadł

I ciiii, bo poszedł już spać. 

7. „Domek Krasnoludka” – na konturze figury płaskiej tworzenie domu krasnoludka – prezentacja prac. 

Przeczytaj więcej o kreatywnej matematyce: KLIK

Cały scenariusz zajęć można pobrać tutaj:

Czytaj dalej »

Zabawy matematyczne z bałwankami

Dziś proponujemy Wam ciekawe zabawy matematyczne z bałwankami, w sam raz na zakończenie "zimy" :) Zobaczcie świetny teatrzyk stolikowy na podstawie wiersza Wandy Chotomskiej, a na końcu pobierzcie gotowy scenariusz zajęć. 

1. Przywitanie się dzieci i nauczycielki za pomocą freblowskiej rymowanki i daru nr 1:

Piłka wokoło podróżuje,

w naszych rekach dobrze się czuje,

teraz chwilę odpoczywa,

w czyich rękach się ukrywa?

W tym pudełku kolorów co nie miara.

Z każdego koloru jest piłeczek para.

Raz się piłeczki głośno posprzeczały

i na dywan wszystkie wysypały

żadna z nich pary znaleźć nie może,

Znajdź  (imię dziecka) parę piłeczek w czerwonym kolorze.

2. Zagadka dotycząca tematu zajęć.

3. Teatrzyk stolikowy z darami na podstawie wiersza W. Chotomskiej pt. "Dziesięć bałwanków":

Dziesięć bałwanków było w jednym lesie,

ni mniej, ni więcej, tylko właśnie 10.

Jeden się drapał do dziupli na drzewie 

i tak się zdrapał, że zostało 9.

Dziewięć bałwanków stało na polanie,

dokładnie dziewięć, bałwan przy bałwanie.

Lecz jeden poczuł, że go kręci w nosie.

Jak zaczął kichać, to zostało 8.

Osiem bałwanów stało w dalszym ciągu,

lecz jeden bał się mrozu i przeciągów.

Więc włożył kożuch i okrył się pledem.

Jak go odkryli, to już było 7.

Z siedmiu bałwanków jeden zaraz orzekł, 

że się poślizgać warto na jeziorze.

Lecz ledwie zdążył na jezioro wleźć,

wpadł w taki poślizg, że zostało 6.

Tych sześć bałwanków stałoby do teraz,

lecz jeden bałwan zaczął się rozbierać.

Chciał się ochłodzić, miał na kąpiel chęć-

jak się rozebrał, to zostało 5.

Z pięciu bałwanów jeden zaraz ubył,

bo go ciekawość przywiodła do zguby.

Nie wiedział, po co są kaloryfery-

jak się dowiedział, to zostały 4.

Cztery bałwany stały w dwuszeregu,

lecz jeden zaczął tupać na kolegów.

Tupał i tupał, bo był strasznie zły,

i tak się stupał, że zostały 3.

Te trzy bałwanki długo nie postały,

bo jeden bałwan znał świetne kawały. 

Z własnych dowcipów śmiał się:

- Cha! Cha! Cha!

i pękł ze śmiechu, i zostały 2.

A jak została tych bałwanów dwójka,

to się zaczęła między nimi bójka...

Dziesięć bałwanków stało na polanie.

Ile zostało? Oto jest pytanie!

4. Rozmowa kierowana na podstawie wiersza:

• Ile było bałwanków?

• Co się z nimi stało?

• Ile bałwanków zostało?

5. Rodzina bałwanków - zabawa ruchowa 

Dzieci poruszają się w rytm tamburyna swobodnie po dywanie, na pauzę nauczyciel pokazuje kartonik z liczbą kropek i prosi, aby dzieci utworzyły tylu liczbowe rodziny ile wskazuje liczba kropek na kartoniku.

6. Zabawa sprawnościowa z darem nr 1

Podawanie piłeczek po kole za pomocą spinaczy do bielizny.

7. Guziczki bałwanków

Każde dziecko dostaje miseczkę i kartoniki do klasyfikowania w różnych kolorach i z różną liczbą kropek. Zadaniem dzieci jest wrzucić do miseczki tyle guzików (dar nr 10) i w takim kolorze, jaki wskazuje kartonik.

8. Praca w zespołach zadaniowo – zabawowych:

• Kącik darów - „Bałwankowe porządki”- klasyfikowanie darów w kolorze białym, z wykorzystaniem kartoników do klasyfikacji, klasyfikowanie ze względu na kolor i figurę.

• Kącik twórczy - „Bałwanki”- wykonanie bałwanków z płatków kosmetycznych.

• Kącik badawczy - wykonanie sztucznego śniegu z wody i mąki ziemniaczanej.

• Kącik gospodarczy - układanie domków dla bałwanków z daru nr 3 i 4.

Cały scenariusz zajęć możesz pobrać tutaj:

Miłej zabawy!

Czytaj dalej »

Kreatywna matematyka

Intuicje i zarys pojęć geometrycznych według koncepcji prof. E. Gruszczyk – Kolczyńskiej z wykorzystaniem Darów Froebla w edukacji wczesnoszkolnej

„Prawie dwa wieki temu Friedrich Froebel uznał, że dla rozwoju dziecięcych umysłów potrzebne są specjalne zestawy przedmiotów z przeznaczeniem do zabawy i nauki. Nazwał je Darami i opisał sposoby zastosowania ich w trakcie zajęć. Uważał, że w okresie dzieciństwa dziecko powinno zdobywać jak najwięcej nowych doświadczeń. Ważna jest przy tym jego samodzielność w działaniu i dochodzeniu do wiedzy. Dziecięca matematyka prof. Edyty Gruszczyk-Kolczyńskiej® uwzględnia współczesną wiedzę o rozwoju umysłowym dziecka, kształtowanie pojęć i umiejętności matematycznych dzieci. Uprzywilejowane miejsce zajmują doświadczenia gromadzone przez dzieci w trakcie manipulacji specjalnie dobranymi przedmiotami, w trakcie zabaw, gier i sytuacji zadaniowych.”[1]

Kiedy byłam uczennicą na lekcje matematyki szłam z niepokojem i z niechęcią. Dlaczego? Lekcja matematyki ograniczała się do pracy z podręcznikiem, analiza zadań z wykorzystaniem obrazków z książki i słupki obliczeń matematycznych. Lekcje były mało atrakcyjne i nie motywowały pozytywnie do nauki. Tymczasem zajmowanie się matematyką może być przyjemne i fascynujące właśnie dlatego, że trzeba wykonać bardzo duży wysiłek intelektualny i ciężko pracować, a jednocześnie dobrze się przy tym bawić.

Jeśli przez cały czas wypełnia się tylko karty pracy, to na lekcji  będzie wiało nudą, a przecież matematyka może być intrygująca i pasjonująca. Jeśli u dziecka pojawia się ciekawość, zainteresowanie, to jest szansa na matematyczny sukces. Najmłodsi bardzo chętnie podejmują się wysiłku intelektualnego. Uwielbiają zagadki, rebusy, a także gry – jak warcaby czy szachy. 

Okazuje się jednak, że rozpoczęcie nauki w szkole najczęściej wyhamowuje to zainteresowanie. Pojawia się niechęć do podejmowania wysiłku i dalszej pracy. Przyczyn tego stanu rzeczy jest wiele, a wśród nich z pewnością jest szybko zbudowane przekonanie, że trudzenie się na matematyce oznacza nudne i nikomu niepotrzebne powtarzanie czynności według wzoru, ładne i czyste wypełnianie zeszytu ćwiczeń (również zgodnie z podanym przykładem), słuchanie nauczyciela i domyślanie się, jaka powinna być odpowiedź, żeby została zaakceptowana.

Jak uatrakcyjnić lekcje matematyki?

Praca twórcza na matematyce to przede wszystkim badanie relacji między obiektami matematycznymi. Dlatego też zabawy badawcze czy konstrukcyjne stanowią doskonały kontekst dla poznawania matematyki przez pryzmat samodzielnego odkrywania i budowania wiedzy. Należy zwrócić uwagę na konieczność stworzenia możliwości samodzielnego rozwiązywania problemów, wykorzystania ciekawości poznawczej i stosowania zabawowej aktywności.

Jak zacząć?

Aktywność poznawcza i manipulowanie obiektem przede wszystkim, a nie obrazek w podręczniku i omawianie własności sześcianu na podstawie ilustracji. 

Daj dziecku klocek, niech go dotyka z każdej strony, obraca w dłoniach, ogląda i bada jego własności poprzez własną aktywność. Wykonywanie i budowanie różnych konstrukcji z klocków to doskonała okazja do porównywania kształtów, wielkości  i doskonalenia intuicji geometrycznych i tworzenia się zarysu pojęć geometrycznych.

„Nie ulega wątpliwości, że F. Froebel z pełną świadomością zaleca wprowadzać dzieci w świat geometrii, poczynając od poznawania brył w trakcie zabaw i sytuacji zadaniowych z zastosowaniem swoich Darów. Na bazie tych zgromadzonych doświadczeń, należy realizować zabawy i sytuacje zadaniowe sprzyjające tworzeniu intuicji i zarysów pojęć z geometrii płaskiej – Dar, 7, 8, 10 sprzyja tworzeniu takich sytuacji.” [2]

W czasie pracy z uczniami w klasie 1, po wykonaniu wielu aktywności z wykorzystaniem Daru 3 – sześcianu, zaproponowałam dzieciom pewne zadanie, które ćwiczy wyobraźnię przestrzenną i logiczne myślenie, a ponadto rozwija percepcję wzrokową i kształtuje myślenie przestrzenne.

„Popatrz z góry, z boku - ułóż co widzisz”

Nauczyciel prezentuje budowlę i zwraca się do dzieci: Obejrzyjcie budowlę i policzcie z ilu klocków jest zbudowana? Jak wygląda budowla widziana z góry, z boku, z przodu? Gdy zadaje pytania, jednocześnie pokazuje każdemu dziecku wygląd budowli. Dzieci patrzą i odpowiadają na pytania. Następnie pokazuje dzieciom, że to co widać z góry można ułożyć tak: wybiera z Daru 7 żółte klocki i układa, widok z boku: zielone klocki i widok z przodu: czerwone klocki. (patrz: zdjęcie). 

Po wspólnym wyjaśnieniu następuje praca w grupach lub indywidualnie. Nauczyciel pokazuje kartkę z segregatora ze wzorem budowli a dzieci układają na swoich siatkach. Następnie mówi: Obejrzyjcie dokładnie widok budowli z góry i połóżcie żółte klocki w kształcie kwadratu tak jak ją widźcie. Tak postępujemy za każdym razem gdy omawiamy kolejny widok budowli.

Zaczynamy od prostych budowli do momentu, aż dzieci bezbłędnie będą układały rzuty poszczególnych ścian. Następnie możemy przejść do trudniejszych wzorów.

Podsumowując, uważam, że jedną z lepszych metod nauczania matematyki, zarówno w przedszkolu jaki i w szkole podstawowej, jest nauka przez zabawę, dociekanie i samodzielnie dochodzenie dzieci do rozwiązań. Efektywność rozwoju, a także wyniki edukacji matematycznej zależą nie tylko od dopasowania treści kształcenia do możliwości intelektualnych dzieci, ale też od formy, w jakiej zdecydujemy się przekazać uczniom wiedzę. Nie ograniczajmy się do pracy podręcznikowej i kart pracy bo łatwiej i prościej dla nauczyciela ale stwórzmy dzieciom możliwość samodzielnego dochodzenia do wiedzy poprzez właśnie zabawę nawet w szkole a nauka będzie przyjemniejsza i efektywniejsza.

---

[1]  E. Gruszczyk-Kolczyńska, J. Kozieł „Zastosowanie Darów Froebla w dziecięcej matematyce” wyd. Froebel.pl Sp.  z o o., Lublin 2017. s, 7

[2]  E. Gruszczyk-Kolczyńska, J. Kozieł „Zastosowanie Darów Froebla w dziecięcej matematyce” wyd. Froebel.pl Sp.  z o o., Lublin 2017. s, 196

Czytaj dalej »